Laat opgestaan, heerlijk geslapen; m’n ontbijt is roggebrood met belegen geitenkaas. Beetje onwennig aan tafel; ik ben hier wel, maar toch niet. Ik vraag hoe is het voor jou geweest? Ze begon te vertellen. Ik luister, maar toch. Eega voelt dit aan: vertel jij maar.
Mijn stem weigert aanvankelijk dienst; tranen komen op; evenzo dat klote gevoel van nutteloosheid. Ik heb opnieuw teveel gezien en gehoord; met een effectievere planning en efficiëntere gebruikmaking van aanwezige vakmanschap en talenten is meer mogelijk; dezelfde warme zorg en aandacht voor mij hadden sommigen in de groep ook nodig gehad; verwoeste huizen, kapotte levens, indrukwekkende verhalen, begrafenisstoet.
Ik heb niet gedaan wat ik wilde doen. Ik heb niet geholpen om de hulpgoederen uit de units te halen; ik heb niet geholpen bij het uitladen van de 30.000 kilo stenen; ik heb niet geholpen bij het ruimen van zo’n 25 kuub puin, bij het verven, bij het tegels plakken, bij het dagelijks uitdelen van broden, koffie, thee en de oliebollen ….. Want wat is er veel werk verzet; en voor mij gezorgd; petje af voor de prestatie en zorg van deze groep vrijwilligers!!
Ik heb wat foto’s en video’s geschoten; misschien bruikbaar. ‘God heeft er vast een bedoeling mee’, zo krijg ik mee. Ongetwijfeld; maar mijn beslagen brillenglazen ontberen dan de juiste ruitenwissers.
Morgen krijg ik tijdens het consult met de chirurg te horen dat de röntgenfoto en de CT-scan uitwijzen dat ik drie gebroken ribben heb en een pneumathorax. Rust is het medicijn; ik mag niet tillen, niet hoesten, niet niezen, niet persen. Hersteltijd is 5 a 6 weken; volgende week voor een controlebezoek aan de longarts. Eind april, begin mei staan er ook weer reizen gepland.
3 thoughts on “ZONDAG II”
Misschien gaat het niet om effectiviteit en efficiëntie, maar om nabij zijn. Dat heb jezelf mogen ervaren op een onverwachte plek.
Voor mij was je er wel, ik kon bij jou te rade gaan toen ik t moeilijk had.
Rake woorden en gevoelsmatige blik, je was nuttig. Voor jou zal t misschien anders voelen, dat begrijp ik.
Voor mij de beste buddy.
Wauw!
Wat heb je een prachtig blog geschreven. Ik herleef de hele reis opnieuw. Een als ik heel eerlijk ben….. het lukte me niet om alles met droge ogen te lezen. Ik heb mijn vrouw gevraagd om het laatste stuk voor te lezen. Zo zie je maar dat het een heel indrukwekkende reis is geweest die nog steeds in onze hoofden en harten aan het verwerken is. Dank je wel voor deze blog!