Prachtig weer, zonnetje, beetje oostenwind en strak heldere lucht.
Tijd voor een cappuccino op een terras uit de wind; beetje bruin worden.
Opeens valt er schaduw over mijn tafeltje en hoor ik vrouwenstem zeggen:
‘Dat is lang geleden’.
Ik kijk op vanachter mijn puzzelboekje, kijk recht in de zon en zie vaag iemand staan.
Zij doet een stapje opzij, zodat de zon uit mijn gezicht verdwijnt en ik haar zie.
Ik aarzel en pijnig mijn hersenen, zodat een herinnering toch boven komt en zeg:
‘Inderdaad, dat is lang geleden!’ En fatsoenshalve volgt dan: ‘Hoe gaat het met je’.
Ondertussen me afvragen welk ellenlang verhaal ik ga horen over de pak-em-beet de afgelopen veertig jaar dat we mekaar niet hebben ontmoet.
‘Mag ik?’ en zonder het antwoord af te wachten, pakt ze een stoel en gaat zitten.
In vijf minuten schetst ze haar leven en carrière; getrouwd met Peter, van medewerker via een zelf- en avondstudie opgeklommen en uiteindelijk een eigen succesvolle consultancypraktijk begonnen; nu met zo’n vijftig personeelsleden.
‘Ik denk niet dat ik Peter ken’, zeg ik; ‘lijkt me een aardige vent aan de naam te oordelen’, daarbij denkend aan de vrouwenactie op LinkedIn die opeens allemaal Peter heten voor één dag.
‘Nou, goed dat je dat zegt; ’t is ook een lieve man, maar de laatste tijd begrijp ik steeds minder van hem; ik kan je advies wel gebruiken’.
Heb ik weer, een vrouw die mij advies vraagt; waarom eigenlijk.
Alsof mijn gedachte wordt gelezen, komt het antwoord: ‘Jij bent heel goed in luisteren, in vragen stellen, die mij even stil doen staan; en in analyseren. Ja, je hebt nog wel enige goede eigenschappen, maar deze heb ik nu nodig’.
‘Wil je koffie’? vraag ik om van onderwerp te veranderen.
‘Ja graag!’ En meteen daarna: ‘Ik heb me altijd wel veilig gevoeld bij jou; dus wil mijn heikele onderwerp wel met jou bespreken’.
Nadat de kopjes koffie zijn besteld, flitst de gedachte aan de niet meegebrachte zonnebrandcrème door mij heen; het wordt een lange middag in de zon ……
De huwelijksband is prima, geen enge ziektes, in ’t geheel geen financiële problemen, mooi huis, drie volwassen kids, die het goed doen, alleen…‘We hebben altijd goed kunnen praten over wat ons drijft en bezighoudt. Weet je, het begon toen een vriendin lang geleden opeens verliefd werd op een andere man; de scheiding volgde met de jonge kinderen van het stel als voornaamste slachtoffer.
Peter stelde toen de vraag wat als dat ons overkomt; kan dat en hoe gaan we dan daarmee om? Ja dat kan ons ook overkomen, zeiden we; en er waren wel enige voorbeelden van aantrekkelijke mannen en vrouwen die de revue passeerden; we hebben dat wel elkaar verteld maar zijn daar nooit verder op ingegaan. Ons samenzijn, onze relatie stond voorop en als een huis!‘
‘Mooi dat zulke onderwerpen aan de orde komen en ook besproken worden’ was mijn complimenteuze conclusie over de echtelijke communicatie.
‘En nu?’
‘Ja en nu; Peter heeft iemand ontmoet; nu wil hij de vrijheid om in alle eenvoud en puurheid te onderzoeken of die relatie zich verder kan ontwikkelen. Kijk, dat onze communicatie zo openhartig is, is een groot voordeel waar ik heel blij mee ben. ‘
Erica is een op non-actief gestelde, gescheiden religieuze voorganger en een half jaar weduwe; ja, twee relaties achter rug dus. Zij beschouwt haar gevoel als maatgevend, leidend; gods wil, als ’t goed voelt.
(en op bitse toon) ‘Dit is gewoon Nietzsche, mijn maat, mijn gevoel is mij in mijn diepste wezen tot god. Het is het anker van je levensbootje aan de reling hangen in de hoop en veronderstelling dat het bootje niet op drift raakt………. Ik begrijp hem niet meer; waar staat hij voor? En haar innemende persoonlijkheid, haar rust die ze uitstraalt en haar lichamelijkheid zijn de zaken die voor Peter de doorslag geven. Ik heb hem gevraagd wie hij denkt hiermee een plezier te doen; en waar zijn grenzen liggen; en langs welke meetlat die dingen gelegd worden om te bepalen wat goed of fout is. Daarop heeft Peter geen antwoord; en vindt ook niet dat daarop een antwoord hoeft te komen; als ’t goed voelt, waarom dan zo diepgravend vragen stellen?’.
‘En hoe sta jij nu hierin?’ vraag ik.
‘Tsja, dat Peter na een dagje met haar op stap te zijn geweest stralend binnenkomt, is mooi om te zien; maar daarna komen heel snel de vragen en de twijfels. Nou weet je, ik vind vrijheid ook in een relatie, een groot goed; om je te ontwikkelen volgens een eigen pad en om het beste uit jezelf en de ander te halen. Maar deze wens van Peter, deze onbegrensde vrijheid die hij vraagt, brengt voor mij een desastreuze onzekerheid met zich mee; ik denk dat het ons als individuen en onze relatie schaadt’.
‘Een zich ontwikkelende relatie…’ zeg ik met vragende blik.
‘Eh, de intimiteit…’. Het blijft even stil. ‘Ik bedoel eigenlijk de seksualiteit; al doet Peter het voorkomen alsof dat nog maar de vraag is.
Als dat gebeurt dan zal het tussen ons nooit meer hetzelfde zijn als voorheen. Ik denk dat ik me ga afsluiten voor hem; en niet alleen op het intimiteitsgebied’.
Er valt een stilte; en ik probeer een analytisch concluderend advies te formuleren.
‘Er zijn denk ik, twee opties; of je geeft hem de vrijheid die hij vraagt en wacht af wat het gaat brengen met alle onzekerheden en gevolgen die dat met zich meebrengt; of jij geeft jouw grenzen aan en de consequenties daarvan’.
‘Ja, nou; als Peter een weekend op stap gaat met haar, heb ik de tijd om de sloten op de deuren te vervangen. Einde verhaal’.
9 maart 2022