In de natuur wordt water met een grote kracht door een nauwe opening gedreven, een bronfontein noemen we dat.
In de rotsen langs diverse kusten hebben de golven een blaasgat of blowhole doen ontstaan, een gat in relatief zacht gesteente waardoor het water bij vloed als een fontein omhoog spuit, twintig, vijfentwintig meter hoog.
In het boek De Fontein staat een fontein, opgebouwd als een etagère, als symbool van onze familieopstellingen naar de leer van Hellinger centraal.
Het water als geschenk dat uit de bovenste schaal (van onze voorouders) overstroomt en de onderliggende schaal (van onze ouders) vult, die op zijn beurt onze schaal vult met het schenkende water. En wee diegene die opstijgt en een plaats denkt te kunnen innemen in een hogere schaal. Dat wat je ouders je hebben gegeven in het schenkende water, kun je alleen aanvaarden, zonder kritiek of oordeel.
Ik schrijf bewust ‘leer van Hellinger’; een omstreden man en theorie, met wetmatigheden waarin geen nuancering is aangebracht; met religieuze aspecten van een messias, een sekteleider als doorgeefluik van het hogere.
Een model dat weinig rekening houdt met de realiteit en complexiteit van ons bestaan en de interactie tussen mensen; en geen middel maar doel lijkt te zijn. En toch als middel behulpzaam kan zijn om je eigen plek te (her)vinden.
Tijdens een herdenkingsdienst sprak zoonlief over zijn overleden vader.
Die had tijdens zijn zeventien jarig verblijf in het ouderlijk gezin nooit liefde ontvangen van zijn ouders, de niet meer in leven zijnde grootouders van de spreker. En daarom ook niet in staat was liefde (door) te geven; geheel in lijn met ‘Hellinger’.
Grootouders die toen vader in de zesde klas van de lagere school zat, een half maandsalaris besteedden aan een (vervolg)schooladvies en het advies van de ‘expert’ hebben gevolgd; misschien kon ie lts-niveau halen.
Dat vader op zijn drieëntwintigste dit advies geheel onderuit haalde door door werk en opleiding een hts-niveau te bereiken, werd gemakshalve vergeten; evenals zijn maatschappelijke verdiensten.
Een vader die neergezet wordt als onmachtig, onontwikkeld, ongerijpt.
Een beeld dat andere sprekers tijdens de herdenkingsdienst weerspraken; een vader die gedichten schrijft, die spreekt over zijn visie, zijn geloof; en met passie spreekt over zijn werk.
Een zoon, die volgens de ‘wetmatigheden van Hellinger’ opstijgt, naar twee schalen hoger en zijn grootouders en ook zijn ouders de maat neemt en daartoe geen recht bezit.
Een ongenuanceerd beeld van je overleden vader schetsen, maakt me verdrietig; en indachtig Hellinger’s wetmatigheden maakt de gedachte aan de betekenis daarvan voor het gezinsleven van zoonlief mij nog meer verdrietig, intens verdrietig.
De hoop is er, ook volgens Hellinger; afdalen en niet iemand anders positie overnemen, maar je eigen positie innemen……
9 december 2021