Vanochtend vroeg wakker, goed geslapen en eerst pijnstillers geslikt; en toen gedoucht wat iets langer duurde dan gebruikelijk.
Bij het ontbijt gezongen voor onze 44-jarige; bij de lunch herhaald zich dat in internationaal gezelschap.
Bijna alle vrijwilligers worden vandaag ingezet om stenen, aangevoerd door twee vrachtauto’s, te lossen; niet zomaar stenen, kalkzandstenen van rond de dertien kilo per stuk. Voor de lunch is dat gelukt, ruim 30.000 kilo steen versjouwd. De bouw van het huis kan beginnen.
Een klein groepje is al eerder begonnen, namelijk met oliebollen bakken. Elke dag namelijk wordt er door een bakker zo’n 1000 broden gebracht bij de International Bible Church. 500 worden verspreidt in Irpin, ruim 400 worden uitgedeeld aan mensen die langs komen, voor de warmte van het uitdeelpunt, voor het contact met elkaar, voor het brood, een bakje koffie; en vandaag dus oliebollen met poedersuiker. Onze eigen ‘smaakpolitie’ waardeerde de oliebol met een achteneenhalf! Zo’n 1000 (!) in de buitenlucht gebakken oliebollen zijn er uitgedeeld…..; die waardering klopt dus wel, denk ik.
Tijdens de lunch zijn er op de diverse telefoons piepjes te horen: luchtalarm. We kijken mekaar aan, kijken naar de locals en gaan verder met lunchen. Naderhand blijkt dat in Wit-Rusland een vliegtuig is opgestegen dat kan worden uitgerust met ballistische (nucleaire) raketten. Na een uur wordt het alarm ingetrokken. En ondertussen zijn de vrijwilligers weer op weg naar hun klussen.
Aan het einde van de middag komen mijn kamergenoten terug, spierpijn, zere rug, koud en rillerig; en de verwarming staat niet aan. Troost is er wel, namelijk een (zeer) warme douche; en dat wordt als een geschenk aanvaard.
’s Avonds is er gezelligheid op de tussenruimte bij de slaapkamers op de begane grond; verjaardagen worden ook hier gevierd.